راستش روزها یا شاید ماهها ست میخواهم بنویسم .... میخواهم بنویسم از نسلی که در آنیم  ......

از رنجی که می بریم...... از  غم هایی که میخوریم .... از درد دل های نسل ما ..... از .... از.....

از  نسلی که به آن نسل سوخته میگویند ..

نمیدانم اولین باری که این واژه را شنیدم چند سال پیش و کجا بود و اصلا یادم نیست از جایی خواندم

یا در فیلمی دیدم فقط یادم هست آن روزها خیلی برایم سوال برانگیز بود که چرا این لقب شایسته ی

جوانان این روز این مرز و بوم است ......

جوانانی که روزگارشان با شادی ها ی نسل قبل شروع شد ... جوانانی که وقتی به عرصه ی گیتی

پا نهادند دوران شروع بود ...... دوران ساخت بود ...... دوران رفتن دیوها بود از این سرزمین .....

و شاید ... دوران آزادی بود .......

جوانانی که شاید نبودند آن روزهای تیر و توپ و ترکش ..... آن روزهای عشقبازی ها و هیجانات

نسل قبل ..... آن روزهای شعار و فریاد و آزادی خواهی و استقلال طلبی ...... و شاید آن روزهای

اسارت ........

ولی پدرانی داشتند ... مادرانی داشته اند ....که روزگارانی جنگیدند ، ایستادند ، کشته شدند  ،

مجروح شدند ، فریاد میزدند .... خون میدادند تا روزگار جوانان امروزشان اینگونه نباشد ! ..........

تا جوان امروزشان در آسایش ، در آزادی  ،در امنیت و در هزار" در" دیگر زندگی کنند شاید ..........

تا جوان امروزشان طعم لبخند را از ته قلبش بچشد ..... از تمام وجودش حس ....... و با تمام

قوه هایش درک کند ...... که ......... بی خیال

اما چرا بی خیال ؟..... سالها خود را به بی خیالی زدیم تا شاید فرجی حاصل شود ..... تا شاید

حرفی نزنیم که به کسی بربخورد  .... تا شاید قدر زحمات نسل های قبلمان را با یک حرف نسنجیده

از دست ندهیم ....... تا شاید آبروی خون های ریخته شده ی پدرانمان را حفظ کنیم .........تا شاید

روزی نگویند روزگارتان را مدیون ماییـــــد

اما اینقدر نگفتیم ، اینقدر خود را به بی خیالی زدیم ، اینقدر خشم ها و اعتراض ها و سوالاتمان را

فرو خوردیم که این است اکنون روزگار نسل سوخته مان ........

اینقدر خود را در آرزوهای پدرانمان ، شهدایمان ، اماممان غرق کردیم ....

این قدر بغض های شبانه ی خویش را فرو خوردیم ....... که شاید روزگار خوبمان هنوز نرسیده است ....... شاید چند صباحی که بگذرد ..... روزگار غم هایمان به سر می آید ......

و ان روز پدرانمان سر بلند میکنند و میگویند ....... دیدید

روزگار این روزتان مدیون فداکاری های ماســـــــت ....... دیدید حاصل خون دادن های ما را .......

دیدید امنیت و آرامش امروزتان ماحصل آنچه ما کردیم است .........

اما هر چه صبر کردیم نه خبری از آرامشی شد که نسل قبلمان دم از ان میزد و شاید آرزوی آن را داشت .....

نه امنیتی برایمان آمد که پدرانمان به آن ببالند ..... و نه آزادی ای نصیبمان شد که شهدایمان برای

آن خون دادند .........

این روزها جانبازمان ، پدرانمان ، مادرانمان ، بزرگانمان چگونه سر بلند خواهند کرد ......

میدان روزگار سختی دارند ، میدانم سخت است جلوی نسلی پر توقع سر بلند کردن ، میدانم

نسل قدر ناشناسی هستیم و میدانم خیلی بیشتر ازآنچه آنان خواستند میخواهیم .....

اما آنها هم میدانند که روزگار امروز ما روزگار رویاهایشان نیست ..... دوران امروز ما

آمال بر باد رفته شان نیست ....... امنیت امروز ما خواسته ی دیروز آنان نیست .......

ضجه های شبانه ، بغض های روزانه و گریه های پنهانیمان نبود آنچه به خاطرش خون دادند

، فریاد زدند ، جنگیدند .... دیوها را بیرون راندند ........

و اصلا شاید این روزها با خود میگویند ...... این قرارمان نبـــــــــــود