خاطرات بایگانی زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین پله های رو به پایین
سقفهای سرد و سنگین آسمانهای اجاری

با نگاهی سرشکسته چشمهایی پینه بسته
خسته از درهای بسته خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده میزهای صف کشیده
خنده های لب پریده گریه های اختیاری

عصر جدولهای خالی پارک های این حوالی
پرسه های بی خیالی نیمکتهای خماری

رونوشت روزها را روی هم سنجاق کردم:
شنبه های بی پناهی جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی باد خواهد برد باری 

روی میز خالی من  صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیت ها نامی ازمن یادگاری

  (قیصر امین پور)

                      سرزنش ها گر كند خار مغيلان غم مخور

.....در تمام زندگي نتوانستم شكرت را به جاي

 بياورم از آن روز كه به دنيايت پاي نهادم

تو توانم دادي تو حافظم بودي تو جانم بخشيدي

 و تو مرا پشت و پناه بودي و تو مرا يار و ياور....

از آن روز كه انديشه ام دادي ,  كه اختيارم بخشيدي و از آن روز به من فهماندي

كه هستم و كجا آمدم... هرچه به ياد دارم گناههاي من بود و لطف هاي تو ....

توبه هاي من بود و بخششهاي تو ......دعاهاي خود خواهانه ي من بود و اجابت هاي

تو...زشتي هاي من بود و زيبايي هاي تو....كرم هاي تو بود و ناسپاسي هاي من.....

از آن روز كه در سختي هاي كوچك و بزرگ زندگي دستم را گرفتي  آن روز هايي

كه از لبه ي پرتگاههاي گناه  به عقبم كشاندي تا به امروز كه مرا به طواف خانه ات

 فراخواندي هيچ وقت شكرت به جاي نياوردم و نه اين كه نخواستم . نتوانستم......

خواستم بگويم خدايا دوستت دارم ديدم تو كجا و دوست داران تو كجا.....

خواستم بگويم خدايا عاشقتم ديدم نه تو در معناي عشق خلا صه ميشوي و نه عشق در

معناي تو....

خواستم بگويم خدايا شكر ديدم كه چه واژه ي ضعيفي است در برابر لطف هاي تو...

.و حال كه دعوتم كرده اي كه شايد به راهم بياوري هر سختيي در راه باشد

به جان ميخرم و با تمام وجود به سويت مي آيم و باز اميد وارم شايسته ي دعوتت باشم.....

و در آخر فقط ميتوانم بگويم ....

         اي كه مرا خوانده اي .............راه نشانم بده